SOLGUN MENEKŞEM

 

Bir bahar sabahı kapımı çalan

Bir demet menekşe olsan ne vardı

Tozlanmış raflarda atılıp kalan

Kitaplar içinde solsan ne vardı

 

Menekşem, unutulmuşken gülüşün

Bir kitap içinden çıktığını düşün

Gözümden dökülen her damla yaşın

Anısı olarak kalsan ne vardı

 

Sayfalar içinden alınca elime

Anlatamaz duygumu hiçbir kelime

Kaybettiğim aşka, sonsuz özleme

Gelip bir çare bulsan ne vardı

 

Anılarda kalıp solan gülüşün

Mazinin ardında kalan gülüşün

Bir kez gerçek olsa yalan gülüşün

Huzur olup kalbe dolsan ne vardı

 

Bir acı hatıra getirse de geri

Şu kuru menekşenin başkadır yeri

Ömrüme bedeldir onun değeri

Sen bu hislerimi bilsen ne vardı..

 

                                        1995/Sincan